bu konuda fikrin mi var? buraya entry ekle. üye ol
  1. 1.
    ing. itiraflar.
    bir usher albümü.
    ... headacheda
  2. 2.
    (bkz: Confessions- Kokuhaku 2010)
    geçen sene izlediğim filmlerin en iyisiydi hemen hemen. Japon yönetmen Tetsuya Nakashima'nın da sanırım tavan yaptığı film bu olsa gerek. Filmde inanılmaz bir soğuk psiklojik savaş var. Enfes bir senaryo, hani zeka ürünü, az rastlanan cinsten. Müzik kullanımı, çok sayıdaki öğrencinin süper oyunculukları ve kurgusu ile 10 üzerinden 10 verdiğim filmlerden biri. izlenmesini öneririm; çünkü her zaman böyle filmlere rastlanmıyor. güzel bir eleştirisi var, onu da paylaşmadan geçmeyeceğim.

    --spoiler--

    Yuko Moriguchi (Takako Matsu), adındaki öğretmenin dönem sonunda sınıfta yaptığı veda konuşması başlıyor. Şaşırtıcı derece sakin ve soğukkanlı bir tavırda yaptığı bu konuşma, kaza eseri öldüğü sanılan ufak kızı Minami'nin, kaza eseri öldürülmediğini ve kendisinin Öğrenci A ve Öğrenci B olarak adlandırdığı, sınıfta bulunan iki öğrenci tarafından öldürüldüğünü açıklaması ile başlar. Ağır çekimlerle sahnelerin hafızalara kazınmasına vesile olan filmde, Moriguchi'nin ilk sahnede sınıftaki öğrencilere süt dağıttığı sahne de ağır çekimdir. Süt daha sonra bize kanla bir ilişki kurdurtacaktır. Film ilk olarak Moriguchi'nin bu iki öğrencinin süt kutularına ölen kızının babasının HIV'li kanını enjekte ettiği itirafı ile başlar ve tüm karanlığı ile yol alır. ilerleyen dakikalarda öğretmenlerinin gerçeği bildiğini öğrenen Öğrenci A ( Masaki Okada) ve Öğrenci B (Yukito Nishii)'nin büyük bir korku ile yaşadığı gerilim ve içsel baskının aldığı hali izliyoruz. Öğrenci A'nın yalnız kalışı, annesine duyduğu özlem ve bu yöndeki arayışı, öldürme saplantısı olan bir kızla yaşadığı ilişki tüm detayı ile farklı perspektiflerden incelenmekte. Öğrenci B'nin diğer arkadaşının tam tersine olayları anlatışının ardından içine düştüğü psikolojik karanlık ve annesini bıçakla öldürmeye varacak yalnızlık ve panik hali de aynı şekilde işlenmekte. Moriguchi ve özellikle Öğrenci A arasında geçen gerilim, Morugichi'nin profosyonelce hazırladığı intikam planı, madur durumunda olan karakterimizi adalet isteyen bir yargıç konumuna getiriyor. Filmde nesnelerin kullanılışı ve görsel efektler oldukça başarılı. Nesneler film içinde bağ kurmanızı sağlayacak detaylar halindeyken, kan görmeye dayanamıyorsanız dahi tuvale sıçramış bir darbeyi andıran efektler sizi etkileyecek. Karakterlerin sırasıyla yaptığı itiraflar ise sırasıyla filmin çözülme noktalarını oluşturuyor. Bazı bazı ağır çekimler sizi yorsa da bir süre sonra filmin içinden çıkamadığını fark edeceksiniz.

    Filmin tüm bu kurgu ve görsel etkileyiciliğinin yanında müzikleri de bir o kadar şaşırtıcı ve etkileyici. Amerikan menşeli müzik gruplarının kulağınızda tınladığını duyacaksınız. Radiohead, The XX, Boris, Y.S and the Sunshine Band gibi isimler bu filmin müziklerinde isimlerinden söz ettiriyor.

    Son olarak Yönetmen ve Senaristin vurgulamak istediği şeyi biraz vurgulayacak olursak; Japonya'da belli yaşın altındaki çocukların suçtan sorumlu tutulmamaları ve çocukların birey olarak görülmekten çok, çocuk olarak görülmelerine bir dokunuş var. Bu filmle birlikte fiziksel yaşından büyük düşünen çocuklara ve insanın ölümle olan, öldürme dürtüsü ile olan ilişkisine farklı bir pencereden bakacaksınız.

    --spoiler--

    https://video.uludagsozluk.com/v/confessions-37968/

    &feature=related
    ... pollyannasedat
  3. 3.
    (bkz: confessions on a dance floor)
    ... anengineer
  4. 4.
    (bkz: kokuhaku) oldboy kadar olmasa da ço başarılı bir japon filmi. çekik gözlülerin filmlerini izlemem lakin oldboy ve confession bu tabuyu kırmakta. ayrıca arka fon şarkıları efsane. (bkz: radiohead)
    ... tocut