beyoglu asigi

Her bir sokağından tarih fışkıran en çokta cihangir'i ve galata'ya inen o yolu severim. istiklal'in o kalabalıklığı elbetteki bazen iyi gelir Ama karanlık sokakların her zaman içindeki hüzünler, sevinçler kalbimi çağırır.

yağmur yağarsa, beyoğlu'na olan sevgisi bir kat daha artacak olan aşıktır. kar yağarsa boşalabilir.*

(bkz: tunel)

istanbul`u istanbul yapan en guzel noktalardan biridir beyoglu ve beyoglu nu sevmek farzdir bazilari icin. istiklalde yurumek orgazmik bir tad veriyorsa, insanlarin kalabaliginda kaybolmayip kafani yukari kaldirabiliyor, yapilarin guzelligine her gecisinde tekrar asik olabiliyorsan, sirf keyif olsun diye ara sira, karakoyden beyoglune nostaljik tramvayla cikiyorsan, balik pazari, sahaflar, nevizade hayatinda onemli bir yer tutuyorsa, markiz in yanindan gecerken yureginde bir kipirti hissediyorsan, punkci, rockci, metalci, teshirci tiplerin arasinda beyoglu insanlarini gorunce yuregin bir hos oluyorsa, sen bir beyoglu asigisin demektir.

istiklal in herhangi bir kafesinde oturup cayini yudumlamak ( bilmem ne mocha ya da ivir zivir latte degil) yagmurunda, karinda, gunesinde kalabaliklari izlemek, ortadan gecen nostaljik tramvayin cincinlarini cay keyfine fon muzigi yapmak baslica zevklerin arasindaysa, sen bir beyoglu asigisin genc adam.