ankara

Bir ankaralı olarak hiçbir zaman insanların istanbul sevdasını anlayamamışımdır. Hep derdim ki istanbul çok büyük, çok kalabalık, bana hiç samimi ve güvenli gelmiyor. Şimdiyse evim dediğim yerde, yuvamda bombalar dinmez oluyor. Ben bu grinin içinde renkleri gördüm, siz bize kırmızıyı yaşatıyorsunuz. içimiz yanıyor.

bağdat veya halepe dönen şehir.

Tek derdi başkent olmasıydı zaten. Hah iyice.

Başkentliği bırakması gerektiğini düşündüğüm şehir. Ankara'da yaşayan birisi olarak böyle olması gerektiğini düşünüyorum. Sebebine gelecek olursak; Ankara hiçbir zaman bir başkent gibi olamadı. Bir tane bile Dünya çapında ses getirebilecek bir proje veya organizasyon yok. Veya başka bir örnek adam akıllı yurt dışı uçuşu yok. Dünya da böyle bir başkent nadir bulunur. Yani kısaca başkent olmasının Ankara'ya memur kalabalığı oluşturmaktan başka bir etkisi yok. Normal bir Anadolu şehrinden pek bir fazlası yok. Buda yetmezmiş gibi içi dolmayan bir unvandan dolayı sürekli saldırıların hedefi oluyor. Başkent olmazsa hiç değilse hedef olmaktan kurtulur. Zaten niteliksel bir özelliği yok, niceliksel olarak da küçük ama huzurlu bir yer olur.

iktidar yüzünden bağdat'a dönmüş başkent.

bugün o kadar sessizdi ki, en gürültülü olan yerlerinden yüksel caddesinde insanların kalp atışlarını, nefes alış verişlerini duyacaktım nerdeyse.

başkent. Türkiye'nin göbeğinde konumlanmış şehir. en korunaklı olması gereken yer. ama ne yazıkki değil.

tesadüfen ve hep kuşkuyla yaşadığım şehir.

iki üç yıl önce sorsalar türkiye'nin en güvenli şehri hangisidir diye, vereceğim ilk cevap ankara olacaktır. ama şu an, kapkara bir şehir, acı ve feryat dolu.

13 mart 2016' da yaşanan patlamadan ötürü artık Ankara 'sakinleri' kavramının olmadığı şehirdir.

sabah 8 buçuktan beri yağmur durmayan şehir. 50 metre mesafedeyim üst geçide, başımı kaldırıp baktığımda üst geçidi, karşıdaki binaların kırık camlarını görebilecek kadar yakınım. sabah işe gelene kadar durumun vehametinin kesinlikle bu kadar farkında değildim. gece yatarken şükrettim tanıdıklarımın, sevdiklerimin hayatta oluşuna. sonra uyudum. sabah uyanmamla idrak ettim. dibimde çok büyük bir katliam gerçekleşti! hafta içi olsa bir ihtimal oralarda olacağım bir mesafede. hatta patlamanın 1 saat öncesinde o civardaydım. ikinci defa yırttım. ama yırtamamışım. sabah bulvara ve güven park'a açılan bütün yollar kapalıydı. polis barikat kurmuştu, sadece adalet bakanlığı ve yargıtay çalışanlarını kurum kimlikleriyle alıyorlardı. terk edilmiş kasaba görünümü hiç ama hiç iç açıcı değildi. gri ankara ve bomboş sokaklar. adalet bakanlığı'nın ek binalarından birine - ki güven park'ın yukarısında, 50 metre mesafede olay yerine - bina hasar gördüğü için izin verilmiyordu. en acısı ise dün akşam olaydan sonra bir yaralının can havliyle bu binanın arkasına gelip saklanması ve artık bayıldı mı yoksa korkusundan mı çıkamadı bilemiyoruz bütün geceyi dışarıda, soğukta geçirmesiydi. hoş ölmüş de olabilir, bize yaralı dendi. olay sonrası bu kadarına şahit olmam bile dakikalarca ağlama neden oldu. ben düşünemiyorum o travma içerisinde kalmış, olayı yaşamış olan insanların neler hissetmiş olabileceklerini... peki ya canından can kopup da sevdiklerini kaybedenler. dün varlardı bugün yoklar. ne kadar adil bu durum? yarın onların başına bunun gelmeyeceğinin garantisi var mı? her gün "acaba akşam eve dönebilecek miyim?" diye mi çıkacağız dışarı? çok şükür şimdilik bir kez daha patlamadık ankara...

Acıdankarardı.

Ne denir artık bilmem ki bunca ölümden sonra kim verebilir hesabını? kimin üzerine yıkılabilir bu suç?... Bomba Ankara da patladı ama Türkiyenin her tarafında bir sürü yaralı var.

karaankara olarak değiştirilmesi gereken isim...

Dün yazdan kalma bir hava varken bugün sağanak yağmur var. Sanki dün akşamki saldırının namussuzluğunun kirini temizlemek için yağıyor.

elbet bir gün düşman işgalinden kurtulacaktır. geçmişte olduğu gibi. tek bir fark var düşman bu kez içeriden.

Icinde yasayanlara allahtan sabir diledigim sehir. Allah sizi korusun.

Yağmurlu ama bu pisliği temizler mi bilmiyorum.

zalimlerin pususuyla bedenlerin paramparça edildiği, ucuz can pazarının kurulduğu, şarapnel parçalarının ciğerleri deldiği bir günün ardından yağan yağmurla pisliğini temizlemeye çalışan gri şehrim.

Terör eylemleri sonucu masum vatandaşlarımıza mezar olmuş başkent.

türkiyenin kalbi, en önemli şehirlerinden biri. Soysuz köpeklerin saldırılarına maruz kalmış, iyice yaşanmaz hale gelmiş şehir. Memleketlerinden ayrılıp gelen bir çok gence ev sahipliği yapmış ama sahip olamamış şehir. O gençler oraya gelecekleri için gittiler, kimisi hain saldırılarda hayatını kaybetti. Kalanlar da diken üstünde yaşıyor. Belki de artık okullarına giderken bile ayakları geri geri gidecek, dışarı adım atmak istemeyecekler. Onlara bu endişeyi verenlerin Allah belasını versin, bir daha hiç bir ailenin ocağına ateş düşüremesinler. Yerle bir etsin onları, milletimize dair kötü emellerine sonsuza kadar ulaşamasınlar inşallah.

görsel

yağmurlu. ankara'ya yağmasın da nereye yağsın. anca söndürür yüreğimize düşen ateşi.

iki memur koyunca bombalar önlenmeyecek. Hayır, amerikan elçiliği bu civarda bomba olabilir diye açıklama yapıyor kendi halkına da bizimkiler amk kendi ülkesinde patlama ihtimali olan bombadan haberi yok. Sorsan güvenlik zaiyatı yok amk. ipnenin evladı oturduğun yerden konuşmak kolay kim bilir simdi kaç kişi uykusuz kaldı gecesi gündüzü kalmadı. Kim bilir kaç insanin cani yandı,kahroldu,mahvoldu. Allah sabır versin bütün cani yananlara.

Yarın ankara buruk, yarın ankara küskün, yarın ankara suskun, yarınlar çok kara.

2 patlamayıda 1 er saatle kaçırdığım Türkiye Cumhuriyetinin başkenti olan güzel şehir.