112 yi aramak

insanın yaşadığı en acılı travmatik anlardan biridir. bir yakının aniden hastalanmıştır, telaşlanırsın, 112'yi tuşlarsın ama bu hiç başka telefon aramalarına benzemez, kendini hissetmezsin, konuştuklarını bile hatırlamazsın daha sonra, nasıl aradım telefonda ne söyledim unutursun. zordur vesselam. umarım kimsenin 112'ye işi düşmez.

gece evdeki çığlık ve hastanın -kısa süreli, bir 5 dakikalık- bilincinin kapanması sonucu aramak zorunda kaldığım.

tam çağıracakken hastanın kendine gelmesi üzerine geri kapatıp telefonu bıraktım.
hemen ardından 112 beni aramış, cevapsız çağrı vardı. şaşırdım.

yalnız evi paylaştığın insanların sakin olması şart.
delirmiş gibi bir çığlık ve bağırmayla uyanınca pencereden birisi düştü sandım.

halbuki sakin olsam yan çevirip geçmesini beklerdim.
sakince yine arardım 112'yi ama işte.

ulan yüksek katta oturunca sürekli bu korku.
katını silkeyim.