içtima

başçavuşumuzun ''memo nerde layynn?!?'' diyerek bağırdığı ve memo'nun ''emret komutanım'' dedikten sonra; ''tamam ulan cendermeler içtima bitti, herkes görevine ziktirsin gitsin'' deyip 15 saniyede alınan sayımdır.

akşam'da aynısı olur. memo ordaysa herkes ordadır. memo yoksa gider onu ararız.
ulan topu topu 25 kişiyiz zaten döt kadar karakolda, memo olsada olmasada asayiş işleri gayet güzel ilerliyodu.

nerden geldi şimdi bu konu aklıma bilmiyorum. hatay'lı askerlerin enkaz oluşundan mı? yoksa kırşehir'li başçavuşların kırık olmasından mı? bahsedecektim.
asker arkadaşlarımın beni unutmasından mı yakınacaktım?
ozamanlar ordan oraya kartal gibi uçarken, şimdi kıçımı koltuktan kaldıramamamdan mı dert yanacaktım?

lafın özeti; kimse benden artık sigara istemiyor sözlük, kimse karı-kız muhabbetide yapmıyor.
yolda giderken kimse beni durdurup, yardım istemiyor.
en önemlisi kimse içtimamı almıyor sözlük... 10 gün eve uğramasam kimse yokluğumu farketmiyor, 2 ay sözlüğe girmesem kimse ''bu eleman öldümü? kaldımı? açmı? tokmu?'' diye sormuyor.

(bkz: yaşlandım galiba)
(bkz: depresyondayım galiba)