ayna

Ayna'yı sadece küçükken dinlerdim. Sadece Ceylan'ı dinlerdim aslında, müziği hoşuma giderdi. Bu yaz ilginç bir şekilde geri girdiler hayatıma.

Sonisphere 2. gece, Manowar'ı epey önden, Accept'i ise demire dayanmış halde dinlemişim, benden mutlusu yok. Gece daha bitmemiş ama, arkadaşlarla doğrudan eve gideceğiz, Jagermeister eşliğinde biraz daha Metal dinleyip sabaha kadar coşacağız.
En azından plan buydu.

Bir ara, daha gecemizin başlarında arkadaşlardan biri "oğlum ayna grubunu hatırlayan var mı lan" dedi. Bir süre Ayna ile dalga geçtik. Gözlük olayı, Frontman ve Kel dışında tüm üyelerin klipte arka planda olması falan. Hızımızı alamadık, birkaç klip izleyelim dedik. Başta kahkahalar vardı, "bak karıyı tecoya yatırdılar, aha yine öldü" diye. Neden sonra, anlayamadığımız bir biçimde, kahkahalar azaldı, şu dalga geçtiğimiz şarkı sonlarındaki şiir bölümlerinde sessizlikler oldu. Farkedemeden Jager dolaba kalktı, Extralar geldi.içenler sigaraları yaktılar. Şarkılara eşlik etmeler falan, ne ararsanız. Sonisphere'dan fırlamış rocker tayfası "efkar team"e dönüştü.

Kıssadan hisse: Bir acayip gruptur ayna.

Yazarken dinledim: Ölünce sevemezsem seni