yaran diyaloglar

ben, rhein, ve saipsiz hep birlikte 3'ü bi arada dolma zirvesi yapıyoruz.

bi yandan sohbet ediyoruz, diğer yandan dolmaları tek tek, löp löp yutuveriyoruz. dolmalar çok güzel yannız. dolmalar şahane. o kadan harikulade olmuştu ki kendini kaybedip elini kolunu da beraberinde yeme isteği uyanıyo içinde. o derece. neden? çünkü ben yaptım. içine sevgimi kattım.

derken...

birisi gelip iki eliyle gözlerimin önüne bi perde çekiyor? evet. bu noktada benim tahminlerde bulunmam lazım kim bu densiz deyü. hiç vakit kaybetmeden dolmalarla tıka basa gelmiş ağzımdan tek bi isim çıkıyor; '' ayşegül''

rhein ve saipsiz kısa süreli şoka girdiler o esnada. vay efem nasıl tanışım da, nerden bilmişim de... iki tane çaktım suratlarına. maksat onları kendilerine getirmek.

saipsiz: nerden tanıdın?
rhein: elinden mi tanıdın lan?
ben: iyi de başka arkadaşım yok ki lan.