sevgili

birisini görürsünüz, ilginizi çeker, bir yol bulup konuşmaya başlarsınız, zamanla esprileri size çok güzel gelir, bir zaman sonra onsuz olamayacağınızı anlarsınız, onunla yaptığınız her şey sanki bir yarınızı tamamlıyordur, uzun diyaloglar ve geçen süreden sonra siz ''o'', o ''siz'' olur, daha sonra bir şeyler yitirmeye başlar eski tazeliğini, kavga edilmeye başlanır, ''sen beni sevmiyorsun'' cümleleri kurulmaya havada sevgi yerine öfke sözcükleri uçuşmaya başlar, ne karşınızdaki ne siz ince olmayı bilmemektesinizdir artık, tahammülsüzlüğü yaşatır, çelişkileri yaşatır, sabır kavramını eğer bilmiyorsanız öğretir, en önemlisi de yaşadığınız zaman boyunca hiçbir şeyin ebedi olmadığını sizin suratınıza vura vura kafanızın içine sokan nefret ettiğiniz parçanızdır..

sevgili fiziksel olarak gitse de seneler sonrasında bile kendini hatırlatmayı bilir, hatıralarda, ansızın görülen rüyalarda, bazen bir parfüm kokusunda, bazen izlenilen bir filmin karesinde, bazen çalan şarkıda aklımızdaki onunla alakalı ne kadar fotoğraf varsa içimizde sindirip unutmaya çalışırız ama bir şekilde aklımızın derinliklerinden çıkıp usulca gün yüzüne vurur, karın ağrısıdır ne kadar şekerli sıcak su içsenizde geçmeyen, tatlıdır ama bir zaman sonra o tattan aynı şekilde boğazınızı yakandır.