facebook

öncelerde çok saçma bulduğum, gerek görmediğim, amaaann bi feysbukum eksikti ha dediğim, feysbukun var mı diyenlere uyuz olduğum, sanki üye olmak zorunluymuş gibi davrananları bi kaşık suda boğmak istediğim ama artık arkadaşlarımın ısrarlarına dayanamayıp '' yeter la, hiç değilse dırdırlarından kurtulurum '' niyetiyle hesap açıp son 1 ay içinde içinden hiç çıkmadığım, çıkamadığım, çıkmak için herhangi bi çabaya gerek görmediğim sitedir efem. içinden derken, şey yani. anlıyosun sen. tamam uzatma.

güzel bişeymiş aslında. böyle yazıyosun te ilkokul çağındaki arkadaşlarını buluveriyor sana.
geçenlerde orta son sınıftaki bikaç arkadaşımın ismini arattım. aradan uzun yıllar geçtiği için profilindeki resmini tanıyamadım önce. sonra bi umut, belki de odur diye düşünerek ekledim. ben onu tanıyamadım ama o beni tanımış.
ilk cümlesi ''hiç değişmemişsin yaa'' oldu. oysaki ben olsam onu sokakta görsem tanımazdım. belki de gördüm. belki de tanımadım. belki de yanımdan daha önce defalarca geçti. bilemiyorum. garipti.

yıllar önce aynı sınıfı, aynı sırayı paylaştık. beraber geçirdik en tatlı yılları.
ama bişey vardı. bi olmamışlık. ne bileyim. bi soğukluk, bi mesafe....
yo hayır, bu aradan geçen zamanın verdiği bi duygu değildi. çok başkaydı.
evet ben hiç değişmemiştim. ama o çok değişmişti. profilindeki resmine baktığımda, yazdıklarını okuduğumda aynı insanı görmüyordum sanki. garip. bi o kadar da hüzünlü bence. sonra bu yolla biçok arkadaşımı daha buldum. '' kızııaam nreye akıyoruuss'' kıvamında konuşmalarına şahit oldum. tiksindim lan. ağzına ağzına vurmak istedim. bi süre sonra sohbet ederken slm, cnm, nbr, yhaaa, :'( ifadelerini gördükçe kusasınız geliyo. nereye düştüm ben ya diye sinir harbi yaşıyosunuz. vaaay anasını... bu yaşta bu zeka... yazık etmiş kendine diye içleniyorum bu aralar bol bol. ha bi de, onca hevesten sonra arkadaşlarının birer emo olduğu görmekte çok koyuyo lan. üzülüyorum. emeğime yazık... isimleri yaz, arat, acaba bu o mu diye kafa patlat.... sonra da.... ya ben neyse lan bişey demiyorum.