insanın kendine ayıracak vaktinin olmaması

efenim günümüz insanının başlıca sorunlarından biridir.
annelerimiz bizi babalarımızla elbirliğiyle dünyaya getirirler. neden? belki evliliklerinin tek kurtuluş yolunun bizden geçmesinden, belki hayattan sıkılmışlığın verdiği, hayatı yeni baştan izlemek üzerine gelen istekten, belki kendi prototiplerini oluşturup dünyaya kazık çakma isteğinden, belki de kazayla. ama hiç mi düşünmüyolar "vay efendim tüketim toplumu olduk bu dünyada yer edinmek için insanlar birbirleriyle yarışırcasına çalışıyolar ya da sistemdeki boşlukları görüp onlardan yararlanıyorlar" diye? neyse konuyu dağıtmayayım. şu veya bu amaçla bişeyler için çalışmak zorundayız, çok şeye yetmek ve yetişmek zorundayız. amma ve lakin piyasa değeri olan şeyler hayatımızı öylesine işgal ediyor ki piyasa değeri olmayan ama manevi değeri yüksek olan bir takım hoş uğraşlara uzaktan bakmak zorunda kalabiliyoruz.
çok dertliyim be sözlük, o sınavdı bu ödevdi bu projeydi derken bir bakmışım günler, haftalar, aylar geçmiş ve ben ara sıra etrafa mal mal bakarak boş boş dolaşmak ya da şu veya bu insana ara ara kısıtlı zamanlarda takılmak dışında hiçbişey yapmamışım. hani öğrencilik hayatın en rahat ve güzel zamanlarıydı? en güzel zamanımız böyle ise insanın ömür boyu dünyadaki çarklara diş üretmek ya da onlardan biri olmak dışında yapabileceği bir şeyi kalmıyor sanki.
insan dünyayı tüketiyor, her gelen insan besin, su ve enerji kaynaklarını tüketiyor, hatta israf ediyor. küresel ısınmaydı su fakirliğiydi carttı curttu yaklaşıyor. ama dünya insanı daha bi tüketiyor kardeşim bee.
anneler en iyisi siz siz olun pek o kadar anne olmayın da çocukları bir yığın varolmaya bile zaman ayıramamak problemiyle başbaşa bırakmayın.