platonik aşk

tek kişiliktir. ne bir ikinci kişiye ne de bir başka sevgiliye yer vardır yürekte.
aşkların en acı vereni, aynı zamanda da aşkların en güzelidir.
imkansıza aşık olmaktır.
ve daha da güzeli, "o"nu her şeyiyle kabul edeceğini düşünmektir.
kısa kısa melodilere onu taşımaktır.
verdiği her nefesi takip etmeye çalışmaktır.
aynı gökyüzünde olduğunuza, aynı yağmurda ıslandığınıza ve aynı yıldızlara bakmanıza delilercesine sevinmektir.
yanında bir başkasını gördüğünüzde kahrolmaktır.
ağzından canım kelimesi çıkan her erkeğe düşman olmaktır.
onunla iki kelime etmek için kul köle olmaktır.
o güzel yüzünde bir damla yaş gördüğünde senin de ağlamandır. içinin kan ağlamasıdır.
size öyle ya da böyle bir sebepten sarıldığında gönlünüzde hapsettiğiniz kuşların tekrar canlanmasıdır.

velhasıl, tüm güzelliklerine rağmen can acıtır.
sahi, hangi aşk can acıtmaz ki...