platonik aşk

aşk mı, takıntı mı, yoksa sadece çekim mi olduğu henüz çözülemeyen şey. ama var olan bir şey; senden, benden bile gerçek yani. iliklerine kadar hissetiriyor insana kendini, işte öyle bir şey.
şöyle ki; ertesi gün o görüleceği için her türlü karın ağrısı, mide bulantısı çektiği yetmezmiş gibi saatlerce -farketmeyeceğini bile bile- o'na güzel görünmek için hazırlanıp, saatlerce yol gidip, başkalarının ne düşüneceğini umursamadan meraklı bakışlarla çevresinde o'nu arayıp, o'nu her gördüğünde midesinde kelebekler uçuşan birini tanımaktayım ben. daha da ilginci, bu insanın o'nu görebileceği süre en fazla 1 dakika. bildiğin 1 dakika yahu, fazlası yok. bilakis görmeme ihtimali de kuvvetle muhtemel.
ama o'nu gördüğü birkaç saniye, hele ki o'nun tesadüfen de olsa kendisine gülümsediği, bilinçsizce de olsa gözlerinin kendi gözleriyle buluştuğu o birkaç saniye, tüm bu yorgunluklara, çekilen eziyet ve sıkıntılara kat be kat değerdir. ne kadar eziyet varsa çektirebilirsiniz bu insana artık. zira o bünye için çekilen eziyetin her dakikasında eğer "o" varsa, aslında hiçbir şey sıkıntı değildir. o varsa her şey mümkündür, ulaşılabilirdir.
tek ulaşılamayan şey o'dur. buna ramen son gücüne kadar da dayanma arzusu verir bu şey insana. sonunu göremediği bir şey için tüm gücünü, tüm benliğini ortaya koymaya hazırdır bu insan.
işte böyle şeyler yaptırtır insana bu şey.
söylesenize bu şey, bir insanı tüm egolarından arındırtıp sadece o'na, o'nun hayaline, o'nunla ilgili her şeye adamasına sebep olacak kadar güçlüyse eğer, adının aşk olmasının ne önemi vardır?
varsın adı olmasın aşk, varsın takıntı olsun, varsın saplantıdan ibaret olsun.
zira o'ndan sonra daha fazlasının yaşanamayacağı gerçeğiyle, bünye aşkı zaten asla tadamayacaktır, tatmak da istemeyecektir.
eli eline değmeden en acılısını, en tatlısını tatmıştır insan zaten, dahası mümkün değildir.