bu benim

sabah kalktığımda yapmak istemediğim birçok şey için hayata küfretmek. sevmediğim insanları anlamaya çalışmak zorunda olduğum için yine küfretmek. tartışmaya girebileceğim doğru düzgün bir insan bulamadığım çevremede küfretmek. eee nereye kadar be ustam. yaşıyorsun yine sen sen olmadan. kendime çizdiğim yollarda değil ailenin, çevrenin çizdiği yolda yaşıyorsun hayatı. tahammülün kalmadığı insanları sevmekten, sarmaktan başka çaren var mı? sınırlamalarla yaşatılmıyor muyum bu ülkede? birisi gelip yapınca içinden geldiği şeyi zararsız ziyansız bütün kötülükler onun üstüne. neden inandığı şeyi yaptı. kimseye zararı var mı yok! of be saygı duyulmayan bir ülkede saygıyı haketmeyenlere saygı göstermek çok zor. keşke birazda bıraksak birbirimizi anlamayı olduğumuz gibi kabullensek suç mu olur? hemen maymunlaşıyoruz sebepsiz yere... bir kadına kahpe damgası vermek çok kolay. veyahut bir adama namussuz şerefsiz damgası vurmak. bu işte hayat türkiye bu! mutlumusun hayır. birisi farklı düşündü öldür hadi kalleçce. herkes aynı olsun olmayalım hiç kendimiz. hemen silahlar konuşsun. ağlama anne benim için ağlama. ben ağlıyorum bu düzene herkes kadar maymunum diye.
not: belkide değilim bu benim.