ezel

2 hafta önce internetten izlemeye başladığım dizidir. müthişmiş, en az konuşulanlar kadar varmış. ayrıca ramiz dayı, kerpeten ali derken, çok iyi bulduğum oyunculuk örneklerine birisi daha eklenmiştir bu dizide. 10. bölümde bir sahne var ki, 15 saniye kadar, defalarca izlemeden duramıyorum:

cengiz'in kendisini aldattığını gören eyşan mekandan çıkar, biraz yürür, bir merdivene çömelir, ağlamaya başlar. ezel arkasında biter. eyşan ise yalnız kalmak ister. aralarında şu sıradan diyalog geçer:
-gider misin ezel!
-e gidemem. söz verdim. bana ihtiyacın olduğu sürece.
-yok sana. yok sana ihtiyacım...

burada, "yok sana ihtiyacım" kısmında, izleyenler bilir, türk televizyon tarhinin en iyi oyunculuğunu gördüm cansu dere sayesinde. "kara kuru, kemikli bir kız" derdim, pek sevmezdim ama bu sahne hafızamda derin bir yer etmiştir artık.