mirkelam

çocukluğumun şarkıcısı. böyle şarkıcı demek de olmuyo sanki, çocukluğumun sanatçısı diyelim, yağlayalım. tabi o zamanlar hayat gayet toz pembe olduğu için tek derdim "ben de mirkelam kadar hızlı koşabilir miyim?" seviyesinden ileri gitmezdi.

sonra yıllar yollar boyunca ben bu adamı pek dinlemedim. asumandı, fotoğraf çekimiydi, kokoreçti, kaptisti pek ilgimi çekmedi. ta ki bu yaza kadar. meğer adam ne kadar duygusal, ne kadar içten ve hatta ne kadar bizden biriymiş diyerekten dinlemeye başladım bu aralar.

nedense selami şahin için de aynı şeyi düşündüğümü hissettim lan. neyse geçen gün sokullu, mirkelam abime laf edicek oldu. bunu üzerine ben de bu yazıyı yazdım. pek savunma yapamadım ama olsun. belki başka zaman.

ömrümde bir defa bi mirkelam konserine gitmek de nasip olur belki. oruçlu oruçlu konuyu da toparlayamadım kusura bakmayın. yine de mirkelam iyidir yani dinleyin bence...