kendi icinde bir dünya yaratmak

Cocuk yasta yaptıgım eylem. Oyle guzel yapmısım ki, oyle guzel yaratmısım ki hala icinde yasıyorum. Sukurler olsun.

Gecenin tam on ikisinde arkadasımdan gelen su yazı ustune ;

"Bazı şeyler öyle işlemişki içimize, kıramıyoruz. Misal, kendimize ait bir dünyamız olsun demek bile ayıp geliyor bize. Sanki orda züppelik yapacağız. Ama lazım. Bir dakika yalnız kalabilmek, bir dakika...."

Ben de sunu yazdım, paylasmak geldi icimden sozluk :

ben ayaktayım.. uyumuyorum mesela.. cunku butun gun uyumusum.. ders calısamıyorum, cunku kendime ait dunyamda takılyıorum saatlerdir.. simdi o unyadan yeni ciktim.. ve evet sevmedigim seyi yapmak zorundayım; oturarak bir sey ogrenmek.. Ogrenmeyi seviyorum ama oturarak degil, gezerek gorerek yasayarak ogrenme.. Benimkisi boyle olmalı.. Her neyse.. simdi doldur kardes cay doldur diyerekten..

Ve agzımda karamel ve cikolata tadı versede aslında daima sarı tutun olan Gülyaz ( gercek adını telafuz etme noktasındaki sıkıntımı biliyorsun.. ) yakacagım.. Kardesimin doldurdugu caydan icecegim... Cok sekerli olmayacak.. Cok tatlı olmayacak.. Yalancı tadlardan bıktım cunku artık ..

Yalancı mutluluklardan da ...

Yalancılardan da ...

Yalakalardan da..

Yalaka olmayanlardan da..

Yanı kısacası, Cem Karaca'nın dedigi gibi... Hep Kahır, Hep Kahır, Hep Kahır.. Bıktım beeeea....