önce erkek sever

daha sonra kız. ama önce erkek...

"o sevdi, daha da bırakmaz peşini." denildiğinde herkes "o"nun erkek olduğunu düşünür değil mi? çünkü sevmek erkeğe addedilen bir iştir. kız dediğin kovalar mı hiç? değil mi ama?

hangi kız bir erkeği sevip de ucunu gözlemiş? şiirler yazmış, methiyeler düzmüş, bağırmış sokaklarda, karşısına alıp bir dostunu "açılamıyorum ben bu çocuğa ya!" muhabbeti yapmış, nasihat istemiş mi hiç? ne zaman ilk adımı atmış? eşittik hani lan? erkeğin yaptığını kadın da yapardı çünkü eşittik. kız da açılır he öyle mi? ne kadar dişi bir yalan. kahpece! erkekler yalan işini kıvıramaz zaten. çünkü erkek dediğin erkek sever de ondan. olmadı mı, geri vitese takmak olmaz. ya hiç açılmaz ya da sonuna kadar kollar o ihtimali.. hani olur da belki..?

peşinde dolanılan kız vardır hep, çünkü erkek önce sever. diğer türlü söylemesi bile garip.

erkeğe cesur olmak öğretilmiştir. gider ve reddedilmek pahasına söyler kıza sevdiğini. Erkeğe üzüntüye dayanabilmek öğretilmiştir, çünkü buna ihtiyacı olacaktır. dik durabilmesi, sağlam olabilmesi için... depresyonu iyi bilir erkek çünkü güzelin teki kalbini çelip bir uçurumun kıyısında bırakıvermiştir. sonra da cesaret edip açıldığında hiç acımadan yitmiş uçurumdan aşağıya hüznün, depresyonun kucağına. bu sebeple depresyonu iyi bilir erkek.

çok azı mutluluğu hakkiyle tadmıştır. bir kısmı da çikolata* vesair tüketir ve beklemeye devam eder doğru kızı, tutturamadığında gelecek olan depresyonu.. mutlak sonu... ta ki birgün gelmeyeceğini anlayıp da herhangi birilerinde arayana kadar aşkı. hasbelkader denk gelme umuduyla..

erkek bu oyunda hep kaybeder. çünkü önce erkek sever.

biyolojik olarak da böyledir zaten, yaradılışta bedenlere fıtrata nakşedilen de budur.
erkek; av yapar, yiyecek getirir, barındırır, sever, korur, kollar.
kadınsa; yemek yapar, evi çekip çevirir, sevilir. sevilmeyi bekler.
önce erkek sever, kadınsa sevilmeyi bekler.

(istisnalara gelince. onlar bu kaideyi bozmaz fakat takdir edilesidirler nitekim.)