babalar ve oğullar

turgenyev'in -klasikler arasında da yer edinmmiş- en meşhur romanı. oldukça sıkıcı başlayan, birbirinden kopuk bir kurguyla yola çıkan bir kitap. hatta yarısını geçtikten sonra bile, "ulan bu kitapta bi numara yok galiba" demeye başlıyor insan. aslında gerçekten de çok şeyler beklememek gerek. ama son bölümünde hikaye artık bir yerlere bağlanmaya başladıkça kitap ilgi çekici bir hale geliyor. nieitczhe * nin hiççilik (nihilizm) felsefesi üzerinden, kuşak çatışması - jenerasyon farkı konularına değiniliyor. gençlerin eski kafalı diye adlandırdığı muhafazakar ebeveynler, onların hayatın yeni adetlerine yönelmelerini kabullenme sıkıntısı çekiyorlar. ve klasik eserlerin adeti olduğu üzere mutsuz sonla biten hikaye, okuyucuların kafasında yer ediyor.