abla olmak

dün * kardeşimin doğum günüydü. bir kere daha anladım abla olmayı. vay be büyümüş bizimki. nasıl anneler çocuklarını hep küçük görürler bizdede o durum var sanırım. büyüyor ama sanki o kadar zaman geçmemiş, onca yıl bitmemiş gibi geliyor. bazen resimlere bakınca bak sen burda yoktun, doğmamıştın diyince beliren ifade, sizden bir şey istediklerindeki ifade, sizinle dalga geçtiklerindeki, sevdiğini söylediğindeki... hepsi, tüm mimikleri onu özel kılar. ne olursa olsun kardeş sevilir. evde olmayınca ev boş sessiz gelir. yani abla olmak ömürboyu fedakarlık, sevgi, özveri isteyen çok güzel bir şey. * *