anne

kalbin yarısının sahibidir. diğer yarısı da baba dahil hayattaki tüm tanıdıklar arasında pay edilir..

öyle bir insandır ki, hayır insan üstü bir canlıdır ki, ne yaparsan yap; ne söylersen söyle; ağlat; küstür.. yıllarca tam bir hayal kırıklığı ol o'na ancak o ki, anne ki, tek bir göz pırıltına kurban olsun, sevsin seni yatırsın dizine.. dayanama gözyaşına sen de ağla.. onunla küstüğünde zaman çabuk geçsin, anlama ne oluyor ne bitiyor aklında bir tek o olsun, onun gülüşü, onun gözyaşı, onun kahkahası, onun hüznü, o.. o.. o..

ve sonra birden çıksın gitsin hayatından, olacak iş mi bu? oluyor, o yapınca kızamıyorsun da, kızarsan hüzünleniyordu bakışları.. düşersin karanlıklarda da tutulacak el ararsın ancak artık yoktur hayaliyle avunursun da anlarsın sırf o günlerin kıymetini anla diye yoktur artık..

keşke dersin, keşke o zamandan anlasaydım da şimdi böyle bir ders almasaydım..

"zaman.." der büyükler "..en iyi öğretmendir ancak tüm öğrencilerini öldürür", keşke dersin onun değil de benim öğretmenim olsaydı o "zaman" ki o hep gülseydi ben ağlasaydım, ona bile razı olursun tek bir kahkahasını duymak için ancak artık karanlıktır kalbin bir yarısı..