iran

5 sene önce iranlı bir çocuk vardı.
o zaman üniversiteye yeni gelmişiz, çocuk ta tahran'lıyım diyince ufaktan çekinme oldu bizde, ama bir kaç ay sonra muhabbeti kurduk.
çocuk genel olarak bizdeki insanlardaki iran çekincesini farketmiş ama çok garipsemiş.
şöyle diyordu, bana hep garip garip sorular soruyorlar. saçın uzun diye iran'a gidemiyor musun diyorlar, hatta birisi iran'da araba var mı diye sormuş.
şöyle diyordu çocuk, biz orada siz burada nasıl eğleniyorsanız öyle eğleniriz. ha içkimizi alıp sokağa çıkamayız ama evde içeriz. herkes içtiğimizi bilir ve kimse bir şey demez. sonra arkadaşın arabası ile çıkar gezeriz, kızlarla tanışır, eve davet ederiz. bunların hepsi daha üstü kapalı olarak yapılır ama kimse karışmaz.
ya çocuk sallıyordu ya da bize bazı şeyler farklı yansıtılıyor.
yurt dışında türklere, deven var mı, kaç karın var, niye bıyığın yok diye soru soran tiplere sinirlenişimiz aklıma geliyor da.
umarım çocuğa aynı etkiyi vermemişizdir.