hastane

ikindi ve sabah namazlarını güneşin açısına bakarak kılardım. ikindi namazı kısmen kolaydı. Camın yanında bodur bir ağaç vardı ve gölge boyu, ağacın boyunu geçince ikindi vakti girmiş demekti, ama sabah namazını tayin zordu. Açıdan güneş görünmüyordu. imsak vakti girdiyse hava daha açılmazdı. Ama güneş doğmaya başladığı zaman vakit geçmiş demekti. Sabah namazını kılarsam cezanın kısalacağına, kılamazsam uzayacağına yorardım. Bu nedenle uyanınca bir daha uyumaz, işçilerin yemek getirmesini beklerdim ki tam namaz vaktiydi.