berf

6 yaşındaydım.

Meria’daydım ilk kez, uzun kış gecelerinde sobanın alazı tavana vururken, uzak tepelerde kurtlar ulurken, rüzgar ıslık olup pencereyi yalarken hikayelerini dinlemiştim, hep hayalini kurmuştum, ölü toprağa ilk berf düştüğü gün üstümü başımı çıkartıp koşa koşa içinde yuvarlandım.

22 kiloydum, yerden bir avuç berf alıp başımı, kollarımı, göğsümü ovaladım. Tulumla vazriya çalıyordu ve üşümüyordum hiç üşümüyordum.

Gogi de öyle, bir elimiz diğerinin ensesinde diğer elimizle birbirimizi kapmaya çalışırken herkesten çok bizi izliyorlardı.

Güçlüydü gogi benden daha güçlüydü, yıkılmamak için sağ ayağım geride gücümün son kırıntısına kadar direniyordum, beni itekliyordu ve geri geri sürüklenirken ardımda birken berf topuklarımdan baldırlarıma kadar yükselmişti.

Sol dizime düştüm, Gogi beni ensemden kendine çekti, kafalarımız çarpıştı ve benim sağ kaşım açıldı.

-dacek, dacekkkkk omari diye bağırdı dedem!

Hemen sağ dizimi de büktüm, direnmekten vazgeçip oturdum, taze berfin üstüne başımdan bir damla kan düştü. Bir damla kan yavaş yavaş kayboldu.

Öyle susadım ki o an, kanımın damladığı yerden emdim. Gitti susuzluğum.

Durdum, dinlendim bi an, kendi kanım içimi ısıttı. iyi geldi bu.

Sonra sol dizimi tekrar kaldırdım, erti, ori, sami diye sayıp var gücümle sağ dizimi de. Ayakları yerden kesildi gogi’nin. Bana öyle sarılmıştı ki ayakları yerden kesilince ne yapacağını hesap edemedi.

Sonra Öne doğru eğilip sırt üstü yere bıraktım usulca, kazanmıştım işte, arada birkaç kiloda Gürcülerden de kazananlar olmuştu ama en büyükler ve en küçüklerde birincilik bizdeydi.

Murat abinin omuzlarında turladım meydanı, en güçlüler bizdik işte!

Sonra boğazı kurdeleli bir kuzu verdiler, kuzumla köy transitinde geri gelirken yol boyu herkes gogi’yi nasıl yıktığımı sordu, he sandi ki beni yenacak, nasıl ki kalktisam attum oni diye anlattım, anlattıkça güldüler, güldükçe bir daha anlattım!

https://m.youtube.com/wat...hciBnw7xyZcWfbGVyaQ%3D%3D