anne

En çok sevdiğin, en çok kızdığın, bir cümlesiyle, bir kelimesiyle bile tarifsiz sevindiğin ya da üzüldüğün, bir bakışıyla içinde çiçekler açtıran, sen ne yaşarsan kat be katını kendi içinde yaşayan nadide varlık.
Yokluğundan en çok korktuğum insan,zaman zaman aklıma geldikçe bu düşünceler direkt hepsini kovuyorum. Geçtiğimiz günlerde 'belki de ilk defa bu kadar' derin bir konuşma yaşadık kendisiyle, belki de ilk defa bu kadar samimi. Üzdüm onu söylediklerimle, çünkü hiç farkinda olmadığı şeyler söyledim, sonra üzdüm diye bir kere de buna üzüldüm.
Bir şeyleri tamir etmek için geç değil, yaşam oldukça umut hep var. Bütün çabam bunun üzerine. Her hikaye bambaşka kendine biricik ama umarım her evlat annesinin, her anne de evladının kıymetini bilir.