sanat

Kuşkusuz aşinalık tüketir. Her günkü şeylerin varlıkları, onlara ihtimam gösterilmediği için, yani her seferinde yeniden ilgilenilmeden onun varlığına aşina olunduğu için, tüketilir. Sanat, her gün önümüzde, elimiz altında olduğu için Aşina olduğumuz şeyi - örneğin; her gün aynı yerde olduğu için hiç dikkat etmediğimiz masayı, yapıtında yeniden ilgi gösterilir, varlığının farkında varılır hale getirir. Bu yönüyle sanat, varlığı unutulmuşu/aşinalışmışın varlığını ihtimam göstermelik'e getirir.

Bu yapıttaki masa, odadaki masa gibi aşinalaşılarak varlığı tüketilir değildir. Çünkü sanat eserinde masanın varlığının farkında olunmak özsel olarak belirlenmiştir. Her gün orada olsa bile, o tablo artık dikkat edilen bir şey olmasa bile oradaki masa varlığı Aşina olunmuş, unutulmuş değil, daima var Olmasıyla oradadır.

Sanat çatışma amaçlar. Çatışma burada, karşıtlık veya Bir araya gelme Kayda alınmaksızın çat- kökünden "birbirine çatarak çatı oluşturma" Anlamındadır. Sanat eseri bir çatı teşkil etmez ama çatışmadır: Tarihsel olanın, yeni olanla çatışması. Şu noktada çatışan varlık sanat eserinde (i) yeniye tarihselin getirilişi ve (ii) yenidir. Estetik mi Ontolojik mi bilmiyor burhan dedem.