ne hissediyorsun

ilginç,tam şimdi ne hissettigimi yazmak için sözlüğe girip hemen bu başlığı gördüm.
Rezalet hissediyorum. Boktan. Hiç bu kadar üzüldüğüm günler olmamıştı.
Sevildigim günler geride kaldı. Sevilirken de sevilmek istememiştim. Hayat boyu aileme bu yüzden dargın kalacağım galiba,öyle sevilmemişim ki sevgiden kaçtım. Şimdi derin karanlıktayim. Eskiden beni seven biri vardı ayrıldım diye kudurup her gün gördüğüm eskiden arkadaşım olan biriyle kiristiriyor. Ondan sonra beni seven biri daha oldu , hastalıklı ve saplantılı şekilde sevdi beni. Onu da terk ettim. Ama şimdi öyle yalnız öyle yalnızım ki neden hala hayatta olduğumu sorguluyorum. Canım babam ,keşke beni biraz sevip basardigim şeyler için beni takdir etseydin belki bugün kızım intihar edecek mi diye düşünmek durumlarında kalmazdin. Belki bende şu kısa hayatta mutlu olur yaşadığımı hissederdim. Bazı günler bulunduğum odada kendimi asmak istesem nereye asabilirim diye tavanı incelemezdim. Belki bu satırları gözümden yaşlar aka aka yazmazdim. Hayat benim için gittikçe zorlaşıyor sözlük. Artık ne yapacağımı bilemiyorum. Acılar içinde tavanı izliyorum her gün,nedenini ben bile bilmiyorum. Hiçlik içinde hayata veda etmek istemiyorum. Sevmeyi ve sevilmeyi ogrenememis olmayı istemiyorum. Benim bir amacım kalmadı kendime bir amaç bulamamaktan korkuyorum. Bir hayalim olmadan ölmekten korkuyorum. Son defa içten bir şekilde gülmeden, kahkaha atmadan,sevdiklerimle olmadan olmek istemiyorum. Sadece üzgünüm, karanlıkta kaldım. Beni aydınlığa çıkaracak küçük bir ışık arıyorum. Küçük ışığım, lütfen beni geç olmadan bul, aydınlat , aydınlat ki yarınları görebileyim.