kitap alıntıları

eğer acı çekmek diye bir şey olmasaydı, insan eylemlerine sınır tanımaz, kendini bilmezdi.

savaş ve barış cilt 2

muini zalimin dünyada erbab-ı denaettir. köpektir zevk alan sayyad-ı bi-insafa hizmetten. (dünyada zalimin yardımcıları alçak kimselerdir, insafsız avcıya hizmetten zevk alan ancak köpektir)

hürriyet kasidesi

her sabah bir gün doğarken, bir gün de eksilir ömürden.

ömer hayyam

evet, sevgi! diye düşünüyordu. ama birini, bir şey karşılığında, herhangi bir nedenle ya da bir amaçla sevmeye dayanan sevgi değil, ölüm döşeğindeyken düşmanımı görüp de her şeye rağmen ona karşı ilk olarak duyduğum sevgi! işte ben, insan ruhunun özü olan sevgiyi, birine yönelmesine gereklilik bulunmayan sevgiyi duydum.

savaş ve barış cilt 2

mutluluğun insanın normal ihtiyaçlarını karşılamasından ibaret olduğunu, bütün mutsuzluğun da yoksunluktan değil, fazlalıktan geldiğini anlamıştı.

savaş ve barış cilt 2

hiçbir şey çoğunluktan daha mide bulandırıcı değildir; çünkü birkaç gürbüz öncüden, kendilerini onlara uyduran üçkağıtçılardan, kendilerini onlara benzetmeye çalışan zayıf insanlardan ve ne istediklerini hiç bilmeksizin arkalarında dolanan yığınlardan oluşur.

goethe

maran gibi hep birbirini sokmada yaran, bir semm-i helahildir adı sohbet-i ihvan. ( dostlar yılan gibi hep birbirini sokmaktadır, adı dost sohbeti olan bir zehir deliğidir ) ( bunu tam çevirememiş olabilirim )

enderunlu vasıf

pembe yatağında çarşafın bir ucu kıvrıldı diye rahatsız olan bir insan; tıpkı çıplak, rutubetli bir toprağın üzerine uzanıp da vücudunun bir yanı ısınırken öbür yanı üşüyen bir insan gibi rahatsız oluyordu.

savaş ve barış cilt 2