yazmak

idmanla güçlenen, kullanılmadıkça zayıflayan bir kas.

son birkaç yıldır gerek akademik mecburiyetlerin gerek ek iş olarak yüzlerce blog yazısı yazmanın getirisi olarak parmaklarım epey idmanlıydı. son aylarda ise epey zayıfladığımı hissediyorum. sanki nefesim yetmiyor belli bir yerden sonrasına; ya da kafamda uzun bir şey planlıyorsam ilk cümleleri yazarken, planladığım metnin sonu gözümde büyüdükçe büyüyor. "ertesi gün yazarım" diyerek kapatıyorum bilgisayarı, ertesi gün geliyor yine aynı şey. dikkat dağıtıcı faktörlerden uzak kalmak istiyorum uzunca bir süre ama parmak kaslarım gibi iradem de zayıfladı sanırım.

işin kötü yanı, bunu her geçen gün daha az umursuyorum. hala gelip kafama estiği gibi 200-300 karakterden fazla yazı yazabildiğim tek platform burası kaldığı için, hazır hala umursuyorken bu entryi girmek istedim. bir süre sonra gelip bunu okursam belki yeniden umursamaya başlarım diye umuyorum.