her yağmurda kendini alain delon zanneden adamlar

içinde benim de bulunduğumu daha bu akşam farkettiğim bir grup.. bir çok artist yaradılışlı adamı kapsadığını düşünüyorum..

lan bi yağmur bastırdı, kendimi şaşırdım.. kulağımdaki müziğin de etkisiyle olacak, cebimde bere olmasına rağmen takmadım.. saçımın sırılsıklam olmasını zevkle bekledim.. sonra başladım etrafa mahmur, romantik, flörtöz bakışlar atmaya.. yağmur = romantizmdir, ilişkidir, ressam şapkalı güzel kumral kızlarla sokakta dansetmek, akabinde de kakao içmektir.. öyle öğretti bize hollywood..
bir otobüsten yansımamı görünce uyandım duruma.. lan fransız sinemasının duygusal çocuğu alain delon olduğumu sanıyordum ama türk sinemasının haşarı jönü ferdi tayfur'un bıyıksız ve yağmur yemiş haline dönmüştüm..

çıkacam bu gruptan ama mafya gibiler.. bir girdin mi çıkartmıyorlar kolay kolay.. peşimden bir tetikçi gönderdiler herif ''yağmurdan sonraki toprak kokusunu seviyorum..'' falan diyor.. kaçtım..