yazarların büyüdüğünü ilk anladığı zaman

Babam gittiğinde anladım... oysaki hiç olmamıştı zaten aslında o varken de büyüyordum ama daha çocuk olduğumu düşünürdüm 4 yaşındaydım çünkü ... o gittiğinde abla olduğumu anladım ağlamam gerektiğini anladım ... ağlasam da güçlü durmam gerektiğini anladım fedakar ,cefakar annem üzülmesin istedim hep canımın içi annem ... ben de buyudum sözlük ...sonra dedem babam oldu babam olmadığına sevindim çünkü bu kadar fedakar bu kadar mükemmel bir baba hiç hiç görmedim... canım anneannem ve dedemin evliliklerine özendim hep...sonra öyle bir eşim oldu ki.. (bkz: son picikan) RUH PARÇAM... sonra da onun babası da babam oldu harika bir adam ...tekrar sevindim onun hayatımda olmamasına iyi ki annem seni bıraktı sen onu hiç haketmedin bizi de...