31 ekim 2008

Hayatimin dönüş noktası. Ankara kizilay-kurtuluş parki arasinda onu cok seviyorum diye dilimle soyleyemeyip gozlerimle ve hareketlerimle ifade ettiğim gündü. O gun dogmustum aslinda ben. Cok ilginctir o günden oncesi de olmasina ragmen ben hatirlamiyorum nedense. O gun doğup tüm hatiralarimi o günden sonra birikirmiştim. Tum hatıralarım, hayallerim, umutlarım, ümitlerim o günden sonra oluşmaya başlamıştı. Ailemle kavga ettiğim günler olmustu bu başlangıç tarihi için. Maalesef her mutlu gunlerin bir sonu olduğunu acı şekilde tadarak öğrendim. Hala düşünürüm onu ama faydasi yok işte maaalesef. Hala çok korkuyorum gece uyurken onun adını sayıklarım diye.
(Yapmisliğim var çünkü ). Zaman herşeyin ilacı derler ama bu derdime ilaç olmadı hâlâ ve nasil davranmam gerektiğini hala bilemiyorum. Onu bi daha geri kazanamamak uzere kaybettim. Kendimi geri nasıl kazanacağım bunun cevabını arıyorum artik. Insan sesini duymayi ozler mi ya? Özlüyor işte. Sirf görebilmek icin il dışına gidip uzaktan görüp gelişmişliğim vardı. Insan ne ederse kendine edermiş işte. Bugün yıl dönümümüzdü. Onu arayamadığım için mecbur içimi bi yere dökmem gerekiyordu. ben seni kalbimde en derinlerde sakladım ve bundan sonra orada kalacaksin bir sızı olarak. En sevdiğim acım.