kız kardeşin ölmesi

bugün ankara'nın grisini yine iliklerime kadar hissettim, havadan ötürü sanırım, hava yağmurlu, aklımda yine sen.

üç vakittir bu acıya bir tarif arıyor, yazarak içimi serinletmek istiyordum. ama aradığımı bulamadım. bir kopuş oldu sadece.

kız kardeşimin son nefesine yetiştim. nabzı parmak uçlarımda son kez attı. teninin renk değişimini, gözlerine konan o öte alem bakışlarını, ellerimle onu toprağa verişim...

ruhu teninden, özü teninden ayrıldı. bir köz kaldı ondan geriye. söz sustu, gözyaşı konuştu. yaşamdan ölüme uzanan yolun noktası nihayet buldu. kız kardeşim virgüldü, noktalandı, göçtü, ötenin seferine çıktı. çocukluğumun çocukluk hikayesi böylece bitti. bize üç nokta büyüklüğünde bir acı yaşamdan kader oldu. büyüdüm ben. kız kardeşim benden büyükçe bir şey yaptı. bir makbere uzandı. onu sarmalayan beyaz karanfilin düğümlerini ellerimle çözdüm... ölene değin unutmayacağım seni kardeşim. kız kardeşim koca alemdi: ama o küçük makbere sığıverdi.

şimdi en güzel cennettesin.