annenin kanser olduğunu öğrenmek

ilk önce ben öğrendim. Hic kimsenin annesiydim oysa, zaman bana da bir evlat verdi çok küçük. Ona bakamayacağım için ağladım günlerce. Annem gibi olamayacağımı düşünüyorum. Anneme çok kızıyorum bir taraftan, beni bu dünyada yapayalnız bırakacağı için. Ciğerim parçalanıyor. 55 yaşında daha ve hayatına yeni ve farklı boyutlar kazandırıyordu. Hayalleri vardı. Birden bire pat diye bir kalp çarpıntısı yaşadı, iki, üç. Sol tarafı ağırlaştı önce uyuştu, sürüdü. Kardiyoloji nöroloji beyin cerrahisine derken onkolojiye sevk. Beyinde çok sayıda ve büyümüşler. Yıllarca kimseye söz ettirmediği sigara. Akciğer metastazı. Çok ömrü kalmadı muhtemelen. Bir buçuk aydır da cinsi için uğraşıyoruz aksi gibi. işimiz ters ve biyopsiler istediğimiz sonucu vermiyor. En ala profesör allah şifa versin diyor. Çok doluyum her anım boş. Herkes mutlu, Herkesin mutluluğu batıyor. Babama bakıyorum bir ayda 7 kg vermiş çökmüş. Bu acıyı yaşayan bilir. Annem 42 sene sigara içti. Her içişinde dünyalar onun oluyordu. Günde 2 paket en az. Çoğu da olmuştur. Anne artık içmemen lazım diyoruz, gözleri dolup bize kızıyor. Belki de sigarayı bizden çok seviyor diyorum. Keşke içmeseydi. Keşke vazgeçirebilseydim. Bunu öğrenmek ve yaşamak bana ağır geliyor. Onun elimden kayıp hasta bir meleğe dönüşmesini kaldıramıyorum. Günlerdir aklımda en sevdiğim çorbanın tarifini isteyemiyorum. istesem de onun yaptığı gibi yapamam. Onun eline su dökemem. Annecim. Beni affet. Sana hem kızıyorum hem çok seviyorum. Çünkü sen benim bu dünyadaki tek arkadaşımsın. Henüz seninle paylaşacak ve öğrenecek çok şeyim vardı. Hayatıma sen gibi yön verecektim. Ama inadını yensen ve hastalığını kabul edip bize de yardımcı olsan. Her günümüz son günümüz diye uyanmak beni çok yoruyor. Lütfen acıların dinse de seni eski halinle hatırlayabilsem... canım.