rubailer

"...Sarılıp yatmak mümkün değil bende senden kalan hayâle. 
Halbuki sen orda, şehrimde gerçekten varsın etinle kemiğinle 
ve balından mahrum edildiğim kırmızı ağzın, kocaman gözlerin gerçekten var 
ve âsi bir su gibi teslim oluşun ve beyazlığın ki dokunamıyorum bile... 

Öptü beni: "Bunlar, kâinat gibi gerçek dudaklardır" dedi. 
"Bu ıtır senin icâdın değil, saçlarımdan uçan bahardır" dedi. 
ister gökyüzünde seyret, ister gözlerimde:
"körler onları görmese de, yıldızlar vardır" dedi.

Bu bahçe, bu nemli toprak, bu yasemin kokusu, bu mehtaplı gece 
pırıldamakta devâm edecek ben basıp gidince de, 
çünkü o ben gelmeden, ben geldikten sonra da bana bağlı olmadan vardı 
ve bende bu aslın sureti çıktı sadece.

"Paydos" diyecek bize bir gün tabiat anamız
"gülmek ağlamak bitti çocuğum..." 
Ve tekrar uçsuz bucaksız başlayacak
görmeyen, konuşmayan, düşünmeyen hayat.

Ayrılık yaklaşıyor her gün biraz daha, 
güzelim dünya elvedâ, 
ve merhaba 
k â i n a t . . . 

Balla dolu petek 
yani gözlerin güneşle dolu.
Gözlerin, sevgilim, gözlerin toprak olacak yarın, 
bal başka petekleri doldurmaya devâm edecek..."