ben bu yazıyı sana yazdım

ikibinonsekiz yili agustos ayinin yirmiucuncu gunu, yani 5 gun olmus bitti diyeli. Aslinda dogrudan bitti demedik, seni seviyorum dedik, son defa sariliyormus gibi sarildik, bir iki damla gozyasi suzuldu, optuk kokladik ve bitti.
Sevdigim sehirler gibi sevdigim kadin hayatimdan cikti,ben sevdigim sehirlerden de ayri kalmak zorunda kaldim.
Aklimda kalan, butun gun zihnimde dolasan hatiralar var simdi elimde. Bir de sana verdigim sozler.

Bittigini vurgulamak icin aradiginda calan sarki icimi daha bir kanatti. Cok mu kolay bu son demesi, vermiyorum ki son nefesi... derken Yasar actim telefonu icim kan aglayarak.

Hani sana soylemedigim soz vardi ya, soylersem hersey kotu olur dedigim soz. Sana haykira haykira iyi ki varsin diyemedim. Korka korka soyledim ve korktugum basima geldi.Senle yasadigim her saniyeye sukrettim, sensiz gecenlere...

Bu gece de bunu yazdim sana kadin, kalbimi kanatmak istercesine.

Seni seviyorum...