papatya

Çok severim. Hele ki papatyadan yapılan taçları daha çok. Hayatımda hiç yapanım olmadı ben de oturdum kendi kendime yaptım. Dün akşam benim için özel olan ama bn onun için ne ifade ediyorum bilemediğim kişi dedi ben yaparım diye. Eskiden anlamlı gelen şeyler artık anlamlı gelmemeye başlaması masumiyeti kaybettiğimizden mi yoksa büyümek mi böyle bi şey. Hiç nazlanabilen düşünce anne babasına koşan bi çocuk olmadım. Eskiden ne anlamlı gelirdi birinin bana papatyadan taç yapıcak olması, kendime yetmeyi öğrendiğimden beri hiç bi şey için başkasına ihtiyaç duymuyorum. Gerçi duysam ne olcak ki kime koşabildim canım yanınca. Sen de papatyalar kadar masum sevebilseydin keşke beni. Kalbinde hala başkası var benim de kaderim bu heralde hep ikinci insan olmak hep yanlış zamanın insanı olmak. Her attığım adımda uzağına düşüyorum sanki. Sana en son hediye ettiğim görünüşte bi taştı evet ama anlamadın belki kalbimdi avuçlarına verdiğim. Canımın yanması da bu yüzden işte tutmadın kalbimden bunu hissettrmiş olmana kırgınım. Sadece ikimizin anladığı gizli bi dil vardı sen bana anlattın kimseye duyurmadan. Sen aramıza bu uzaklığı koyduktan sonra benim için papatya bahçesi diksen ne anlamı var ki artık..