the dark knight

düşündüğümde tek önemli ve izlenesi yanının joker olduğuna inandığım film. yani sırf joker vardı filmde benim için ve sırf bu nedenle gitmeli imişim, iyi ki de gitmişim.
bir kere oyunculuk insanüstü. heath ledger ölmeseydi de ömrü boyunca on, yirmi kez canlandırsaydı joker'i. olmadı tabii. adam joker'e ruhunu verdi resmen -hem joker'inkini hem de oynarken kendininkini. diğer oyuncuların rolleri inanılmaz gözüme battı joker'den sonra.
ve joker'in kendisi... joker bana göre hep eğreti durmuş gibiydi. onu ben hep ağlayan bir palyaço olarak düşünmüşümdür. ama o hep, gözlerinin içi bile gülen biri olarak tasvir edildi. gülümseyişi, gülme gazı, espri anlayışı ile bir palyaço o, ama içi gece kadar karanlık ve derin. işte ancak bu filmle joker gerçek haline ulaşmış gibi geldi bana. gülüyor ama kanayarak, ceketi yine mor ama parlayan cinsten değil ve anarşi bile değil istediği, çünkü kaosa aşık.
bu filmin tek orijinal yanı işte bu joker bence. ve filmin varlığını fazla fazla sırtlamaya yetiyor. hatta batman'e falan boş verip, batman'in başkahraman olduğu bir öykünün ikinci adamı olmak yerine, batman'in peşinde koştuğu ama yetişemediği bir öyküdeki esas oğlan olmalıydı bir şekilde. bu hayali filmin adı batman değil joker olmalıydı. karizmasıyla, felsefesiyle, manyaklığıyla bunu hak ediyordu. ama ona ruhunu veren adam artık yok ve öykü asla o şekilde yazılmadı. yazık oldu. kurgulanmış ve canlandırılmış en iyi kötü adam olarak yalnız bir filmlik ömrü olması gerçekten çok yazık.