absolute zero ya açık mektup

absolute zero'yu istemek ile ilgili bi postadır.
öyle böyle bir istek değil. hiçbir erkeğin cesaret edemediği bir istek. peş peşe aldığı favlar beğeniler içimi mayahoş etti.

o neydi gız dememe sebebiyet veren harika bir yazar bu benim için. şimdiye kadar kimse böyle yapmamıştı. kıskanması hoşuma gitti ne yalan söyleyim.

aklıma olamaz mı acaba, neden olmasınki diye düşnceler gark etti. iki erkek zamanla arkadaş olup sonra sevemez mi? birbirlerini anlıyorlarsa niçin karşı çıkayım ki onun küçük bir kedi gibi gelip bana yanaşmasına.

yaba gibi ellerimle tokatlamak gelmedi değil içimden, sıkmak istedim istemsizce çıkmamış ama kilo aldıkça beliren ciciklerini. belki bir araç belki sonuca odaklı düşünmekti.
saçlarından tutup asılınca geriye doğru acı içinde kasılırlen boynuna minnacık bir öpücükten ne zarar gelebilir ki. kale arkası kamerasında topun direğe çarpınca zangır zangır titrettiği o anlar yok mu? sanırım böyle bir şeydi istediğimiz...
pembe yumuşamamış günahkar bedeni beni çağırdı cüretkar davranışlar için kim bilir.
bi denemek de fayda var.

hey zero bi çorba mı içer misin?