bugün
- gençler iş beğenmiyor7
- çok hastayım sözlük9
- istenilen hayat8
- sabahları nefret edilen şeyler21
- insan olduğunuz doğrulanıyor8
- öfkeyle kalkıp giresun'a doğru yola çıkmak4
- çok sevdiğin birinden soğumak15
- cuma namazına gitmeyecek zındıklar listesi6
- hayat matematik midir edebiyat mı sorunsalı3
- akpli çalışanına asgari ücret veren muhalif patron6
- isçiye 28 bin tl maaş verip şükredin demek6
- 35 bin maaş alıp 30 bini kiraya vermek10
- asgari ücret almak kötü mü sorunsalı13
- cam şişedeki kolanın tadının daha güzel olması3
- fon vurgununun çok abartilması8
- hayvanlara kötü davranan esnaf2
- patlak akp5
- fon vurgunu27
- tek vuruşta nakavt edecek kız8
- bir zamanlar anadolu da3
- yazarların sağlıklı olmak icin yaptıkları16
- yazarların kulaklığında şu an çalan şarkı12
- korku filminde ayağını burkan mal karakter5
- atatürk düşmanlarının ortak özellikleri3
- ideal bir orta gelirli maaşı3
- nuri bilge ceylan3
- türkiye7
- cümle arası nefes alınmayan reelsler2
- özlem çerçioğlu4
- sözlüğün en iyi iki kadın yazarı18
- tarsustaki gizemli kazı9
- 2012 doğumlu olmak5
- atarlı sözler3
- yazılımcıların flört edememesi4
- hamile eşini uçurumdan atan adamın tahliye olması11
- 12 kasım 2026 türkiye belçika maçı20
- hiperfaji2
- cuma sabahı2
- 15 kasım 20266
- sözlükte abla demek yasak15
- gidene mi kalana mı zor18
- sözlük üzerinden alınan son dm16
- haftada iki gün balık yiyen insan11
- islamın reformasyona ihtiyaç duyması31
- 13 kasım 2026 andorra cebelitarık maçı3
- yüz temizleme köpüğü10
- kıskanmak10
- 168 boyundaki erkek14
- neden kimse bana aşık değil9
- anın fotoğrafı11
bugün ölümünün yedinci yılı.
kardeşimin de doğum günü.
yenilenmiş hayatımın da ilk ayı,
senenin bugünü her yıl ölüm senesi kadar yıl geri gidiyorum. babamın 51 yaşına, her şeyi bir daha yaşıyorum sanki.
ölüm, insanın varoluşundan beri bilinen en eski gerçek olmasına rağmen kimin başına gelirse, yeni bir gerçekmiş gibi karşılanıyor. ben de öyle karşıladım, bunu yadırgadığımdan değil, gerçekten yeni geldiği, sanki ilk defa benim başıma gelmiş gibi hissettiğim için yazıyorum.
"Yıkadılar aldılar götürdüler
Babamdan ummazdım bunu kör oldum
Siz hiç hamama gittiniz mi?
Ben gittim lambanın biri söndü
Gözümün biri söndü kör oldum "
gözümün biri söndü, sonra musallaya koydular, helallik istediler, hıncahınç bir kalabalık vardı.
tabutunun üzerindeki örtünün bir tarafında külli nefsin zaikatul mevt , diğer tarafında enbiya suresinin 34. ayeti işlenmişti. (Biz senden önce de hiçbir insana ölümsüzlük vermedik; ve şimdi, sen ölürsen bunlar kendilerinin sonsuza kadar yaşayacaklarını mı sanıyorlar? )
bu iki ayet de ölen için değil de arkada kalanlar için yazılmıştı. çünkü ölüm, öleni değil arkada kalanları hırpalıyor. ölüm gerçeği insanı harap etse de, gerçeği daha gerçek olarak kabullenmesini sağlıyor. ayaklarını yere bastırıyor. bu ayetler de ayakların yere bassın, adam ol, sen de geleceksin demek için yazılıyor oraya.
zamanla geçecek deniyor , geçmiyor. zamanla daha da ağırlaşıyor. iyi günde de kötü günde de hayata dair her şeyde insan en yakınının yokluğunu hissediyor. insan onunla paylaşmak istiyor çünkü. o öldükten sonra her şeye siyah beyaz bir pencerenin arkasından bakıyormuşsun gibi geliyor. sonra çok sevdiğin insanları ölmeden de kaybetmeye başlayabiliyorsun. o da zamanla ölüme benzer bir şey. özdemir asaf'ın deyişiyle ölüm gibi bir şey olan ama kimsenin ölmediği durum. neyse, o başka bir konu.
bir söz vardı bu durumu anlatan, şöyle bir şeydi sanırım ; "ölenler, yaşayanlara illa ki tüketemeyecekleri bir şey bırakırlar: yokluklarını. " durum tam olarak bundan ibaret.
rahmetlinin en sevdiği iki şarkıyla bitireyim.
https://www.youtube.com/watch?v=ZjJ2_y4CJO0
https://www.youtube.com/watch?v=f8Jm9tq6VV4
kardeşimin de doğum günü.
yenilenmiş hayatımın da ilk ayı,
senenin bugünü her yıl ölüm senesi kadar yıl geri gidiyorum. babamın 51 yaşına, her şeyi bir daha yaşıyorum sanki.
ölüm, insanın varoluşundan beri bilinen en eski gerçek olmasına rağmen kimin başına gelirse, yeni bir gerçekmiş gibi karşılanıyor. ben de öyle karşıladım, bunu yadırgadığımdan değil, gerçekten yeni geldiği, sanki ilk defa benim başıma gelmiş gibi hissettiğim için yazıyorum.
"Yıkadılar aldılar götürdüler
Babamdan ummazdım bunu kör oldum
Siz hiç hamama gittiniz mi?
Ben gittim lambanın biri söndü
Gözümün biri söndü kör oldum "
gözümün biri söndü, sonra musallaya koydular, helallik istediler, hıncahınç bir kalabalık vardı.
tabutunun üzerindeki örtünün bir tarafında külli nefsin zaikatul mevt , diğer tarafında enbiya suresinin 34. ayeti işlenmişti. (Biz senden önce de hiçbir insana ölümsüzlük vermedik; ve şimdi, sen ölürsen bunlar kendilerinin sonsuza kadar yaşayacaklarını mı sanıyorlar? )
bu iki ayet de ölen için değil de arkada kalanlar için yazılmıştı. çünkü ölüm, öleni değil arkada kalanları hırpalıyor. ölüm gerçeği insanı harap etse de, gerçeği daha gerçek olarak kabullenmesini sağlıyor. ayaklarını yere bastırıyor. bu ayetler de ayakların yere bassın, adam ol, sen de geleceksin demek için yazılıyor oraya.
zamanla geçecek deniyor , geçmiyor. zamanla daha da ağırlaşıyor. iyi günde de kötü günde de hayata dair her şeyde insan en yakınının yokluğunu hissediyor. insan onunla paylaşmak istiyor çünkü. o öldükten sonra her şeye siyah beyaz bir pencerenin arkasından bakıyormuşsun gibi geliyor. sonra çok sevdiğin insanları ölmeden de kaybetmeye başlayabiliyorsun. o da zamanla ölüme benzer bir şey. özdemir asaf'ın deyişiyle ölüm gibi bir şey olan ama kimsenin ölmediği durum. neyse, o başka bir konu.
bir söz vardı bu durumu anlatan, şöyle bir şeydi sanırım ; "ölenler, yaşayanlara illa ki tüketemeyecekleri bir şey bırakırlar: yokluklarını. " durum tam olarak bundan ibaret.
rahmetlinin en sevdiği iki şarkıyla bitireyim.
https://www.youtube.com/watch?v=ZjJ2_y4CJO0
https://www.youtube.com/watch?v=f8Jm9tq6VV4
Gündemdeki Haberler
Güncel Önemli Başlıklar
© 2005 – 2026 uludagsozluk.com