orhan pamuk

sırf kara kitap gibi bir başyapıtı yarattığı için bile önünde saygı ile eğilinilmesi gereken yazar, sanatçı, araştırmacı.
belki çok zeki değil. belki yaratımları çoğunlukla hayal gücüne değil, farklı bakış açılarına dayanıyor. belki 4. leventteki odasında yeni şaheserler yapmak için memur gibi çalışıyor.
belki türklüğünden gurur duymuyor. kitaplardaki ezberlere sadık değil belki de. kafasını kullanarak ya da kimilerin dediği gibi yönlendirilerek yaşıyor.
hakkında söylenenler, daha doğrusu söylenler inançla sahip olduğu değerleri korumaya çalışırken, o mantıkla korunan değerlerle alay ediyor.
pek de zeki olmayanlarımız onun en büyük türk düşmanı, ülkesi hakkındaki yalanlar denizinde yükselen bir dalga olduğunu düşünüyor. eminim o da bunları görünce gülüyor. için de bulunduğu acınası, traji komik duruma acı acı gülümsüyor.
nobel ödülü kimileri için çok abartılmış olsa da onun aldığı ilk ödül olduğu olamdığı görmezden gelinemiyor.
çoğunlukla vatan hainliği olarak adlandırılan ermeni ve kürt görüşlerinden önce de basılmamış mıydı kitapları onlarca dilDE? edebi değerleri anlaşılmamış mıydı otoritelerce?
sanatçılar dünyayı daha ileri noktaya taşıyan dinamitlerdir. onların da devletin görüşünü, devletin toplum toplumun devlet olduğu bu ülkede, desteklememesi ve bu görüşlerin tartışılmaya dahi gerek görünmeyecek kadar zalimce karşılanması toplumda, sahip olduğu değerleri, müslümanlığa karşı putlarını korumaya çalışan medineliler gibi, korumaya çalışaması, tartışınca yanıtlayacağı iki üç argüman dışında bir dayanağı olmayan görüşlerin savunulması, acizlik değil midir ki?
aynı topraklarda yaşadığımız, bu toprakları ondan güzel anlatan, bu topraklardaki her bir zerrenin hikayesini bilmesinden daha güzel bir şey düşünülebilir mi? o beli silahlı, düşüncelerini osmanlıya dayayan inançlı katillerin kaç tanesi anlatabilir istanbul'u, doğuyu, osmanlıyı onun gibi.
vatandaş olduğumuz için aynı coğrafyayı paylaştığımız için, tıpkı binlerce yıllık anadolu tarihine sahip çıkmamız gibi(atatürkün dediği gibi).