ilk aşk

16 yaşımda yakalandığım amansız hastalık.
çok sıkıcı ve normal bir güne başladığımı düşünmüştüm. hayatımın en güzel günü olduğunu nereden bilebilirdim ki?

yanına gittim ve selam verdim. tanıştık, ilk günden güzel bir samimiyetimiz olmuştu. size bu 2 haftanın güzelliğini anlatamam belki ancak nasıl yıkıldığından biraz bahsedebilirim.

zaten sezdiğim bir tuhaflık vardı. ilaçlar alıyordu, depresyon ilaçları. o gün birlikte sahile bisiklet sürmeye inmiştik. çıkarken konuyu ona açtım. konuştuk. bana bulimia nervosa olduğunu anlattı. intihar girişimlerinde bulunduğunu vs vs.
bu durum yanımda bileklerini kesmeye çalışıncaya kadar sürdü. evet 2 kere yanımda bileklerini kesti hiç bir şey yapamadım. çok ağladım, çok üzüldüm. ilk sınavları boşladım, bana yakışmayacak şeyler yaptığımı fark ettim.

en sonunda ondan uzaklaşmaya karar verdim. bu kararı almamda arkadaşlarımın etkisi çok fazla oldu bana bir nevi ayna oldular halimi görebildim.
evet belki ondan uzaklaşıp dersleri tekrar düzelttim ama mutluluğumu da ona bırakıp gittim. işin ilginç yanı yanında mutlu da değildim mutsuz da ama onsuz mutsuz olduğumun farkındayım.

okul değiştirdim, bir daha görmeyeceğimi düşünüyorum. hayat bu ayrıca dünya küçük, neler olacağını asla bilemeyiz belki bir gün başka bir yerde başka biz vakitte başka bir şekilde tekrar görüşürüz.