chester bennington

intihar haberi ile çok üzen bir efsane daha.
dün akşam itibariyle ekşi'de chester bennington başlığında 21 entry girildiğini gördüğüm anda ulan inşallah bir şey olmamıştır diye tıkladım başlığa ama malesef... dondum kaldım haberi görünce resmen milletin içinde. twitter'dan, loudwire'dan, tmz'den falan araştırdım malesef haber gerçek çıktı.
daha 2 ay önce bir benzeri chris cornell öldüğünde oldu. inşallah keanu reeves başlığında yaptıkları gırgırın bir benzeridir umuduyla başlığa tıklayıp şok olmuştum efsanenin ölüm haberi ile.

herkes gibi benim de linkin park'ı en yoğun dinlediğim albümleri ilk iki albümleriydi. sonraki dönemlerde yine burning in the skies, new divide, waiting for the end gibi ara ara dönüp dinlediğim şarkıları da oldu ama o ilk iki albümün yerini alamadı hiçbir çalışmaları.
canları sağolsun.
son albümlerinden heavy şarkılarını dinlerken ben de çoğu insan gibi pop şarkısına benzettim, hatta efsaneye ayıp olmasın ama basit* bile buldum.
adam bir de hayranlarıyla arası bozuk olarak gitti bu son albümleri yüzünden.
ama şu da bir gerçektir ki bu adamın ölümü milyonlarca insanın gençliğinden bir parçayı daha koparmıştır. bir jenerasyonun gözü yaşlı şu anda.

linkin park'ı pek çok insan ergen grubu olarak gördü ama in the end gibi bir şarkıyı kaç grup, insan, sanatçı vs. yapabilmiştir.
hiçbir zaman eskimeyecek nadide parçalardan biridir nazarımda. hatta ne zaman bir şeye emek verdiğim halde o şey sonuçsuz kalsa hemen in the end çalar kafamda. daha iyi anlatılamazdı çünkü. bundan dolayıdır ki 40 yaşına da gelse insan, 80 yaşına da gelse emeğinin karşılığını alamadığında, çabası sonuçsuz kaldığında durumu en iyi özetleyecek şarkıdır bence.

son olarak 2 ay içinde önce chris cornell, sonra chester bennington. ikisi de gencecik insanlar, ikisininki de intihar.
bundan 2 ay sonra kim intihar edecek ulan? james hetfield mı, corey taylor mı, dave mustaine mi, tom araya mı, dave grohl mu, anthony kiedis mi, till lindeman mı? sanki her şey harika gibi bir de yılların simge isimleri gidiyor, onlara üzülüyoruz. yeter.

toprağı bol olsun. bazı insanlar hiç ölmeyecek, bazı gruplar hiç dağılmayacak gibi geliyor insana bazen.
şarkılarındaki haykırışlarıyla hatırlayacağız.