vicdan azabı

öğretmenliğimin ilk yılı. bir meslek lisesinde alan öğretmeniyim. dört öğrencimi okulda ki davranışlarından, derslere ilgisizliklerinden zaten sınav puanları da düşük olduğu için az önce bıraktım. bu dört öğrencinin ikisi bu sene sınıfta kaldıklarında örgün eğitim haklarını kaybediyorlar.

aslında e-okul'a notları girerken bile çok kararlıydım. diğer derslerden kaldıkları için ortalama ile de geçemediklerini notları girdikten sonra fark ettim.

çöktü bir vicdan azabı..

bir senedir ulaşamadığım, kazanamadığım çocukların şimdi okul ile ilişiklerini keseceğim. eğer ben çocukları geçirirsem ortalama ile geçebilecekler.

peki, öğrenciyi örgün eğitim sisteminde tutmak yarar mıdır zarar mıdır. sepette ne olursa olsun yolun sonuna kadar taşımalı mı yoksa sağlamları kurtarmak için çürükleri ayırmalı mı?

neden bir insan tüm şanslarını kaybedene kadar geleceği ile ilgili ilgisiz görünür ama dersten kaldığını öğrendiği anda bir sene boyunca zerre umursamadığı dersin hocasını dersten kalmasından sorumlu tutar?

gerçekten de hatalı ben miyim? yoksa olması gereken bu muydu?

bir insanın hayatını mı karartıyorum yoksa diğerlerini mi kurtarıyorum?