abla olmak

kokusunda mutlu olmak.
kendimi bildim bileli kendimden küçükleri hep sevdim. 8 yıl önce kuzenimin bir kızı oldu ve o zamana kadar aslında hiç kimseyi o kadar sevemediğimi fark ettim. evlat sevgisini bilmiyorum, açıkçası bilmeyi hiç istemiyorum da. ama o farklı... apayrı. herkesten ve her şeyden farklı. gardolabımın üzerinde onun el yazısından 'bu küçük ağaç * sarımsıturuncuyu çok seviyor' yazıyor. yazıyı 5 yaşında henüz okuma yazma bilmezken yazmıştı. anneannesine istediği cümleyi yazdırıp küçük bir kağıda aynısını kendi elleriyle sırf üzerinde emeği olsun diye geçirmişti. sözde bana çaktırmadan dolabıma yapıştırmıştı. o sırada tam arkasındaydım oysa.

üniversite tercih zamanımda başka şehre gitme ihtimalimin ihtimali bile kabuslar görmesine neden olmuştu. gece uykusundan uyanıp kuzenime 'sarı beni bırakıp başka şehre gitmez değil mi?' diye sorular sorarmış. kuzenim en son 'şuna gitmeyeceğim de de beni uyandırmasın bari. kaç kere gitmeyecek dedim inanmadı bana' demişti.

yılbaşında aldığı hediyede 'hayat en güzel hediye' yazıyordu. şimdiye kadar aldığım en güzel hediyenin kendisi olduğunu bilmezken...