kendi kendine yetebilen bir insan olmak

Bazen çevrendekilerin seni iyi bir insan olarak değilde aptal olarak görmesiyle başlar. ilk olarak insanlara verdiğin değerin gösterdiğin iyi niyetin suistimal edilmeye başladığını gördüğününde anlıyorsun aptal yerine konulduğunu. Aslında bir tercih değil, zorunluluktur. Seni buna zorunlu bırakır insanlar. Yeri gelir paranızı isterler, yeri gelir sevgilinizi. Kötü bir insan değilsin. Kendinden once yakınlarının mutluluğunu istersin. Ha işte tamda bu noktada kaybedersin iyi niyetini saflığını ve temizliğini. Kırıcı olamazsın ama olmak zorundasındır artık. Çünkü sen ne kadar çabalarsan çabala onlar seni umursamıyordur. Senin duygularının ve düşüncelerin bir anlam ifade etmiyordur. Görmezden geliniyorsundur artık. Dışarı yalnız çıkar, yalnız eve dönersin. Kendinle konuşursun. Zor zamanlarında güçlü olmak zorundasın çünkü arkanı toplayacak, güveneceğin kimse kalmamıştır. Fıtratın değişir garip bir insan olursun. Sevmek ve sevilmek pek bir anlam ifade etmemeye başlar. Ama birbirini seven insanları gördüğünde içinde adını koyamadığın bir buruklukta oluşabilir. Onların yerinde olmak istersin.
Kendi kendine yetebilen bir insan olmak; intihar etmeden beş dakika öncesidir belkide.