insanlardan nefret etmek

Öyle karmaşık duygular besliyorum ki insanoğluna karşı bu ne tam bir nefret ne de insanlara karşı içimdeki sevgi. yaşadığımız olaylar, duyduğumuz haberler günden güne insanlardan nefret etme noktasına getiriyor beni. mesela bugün bir inşaat işçisinin işvereni tarafından bağırarak azarlanmasına şahit oldum. adam daha fazla dayanamadı gözleri karardı ve düşüp kafasını duvara vurdu. kendine geldiğinde hıçkıra hıçkıra ağladı adam. belirtmem gerekir ki bu adam 45 yaşlarında 3 cocuk sahibi koskoca bir adam. Çocuklar gibi gözümün önünde ağladı. şimdi konuyu nereye getiricem. simdi ben bu işveren yüzünden tüm insanlardan nefret etmek istiyorum. yolda gördüğüm insanlardan bile tiksiniyorum, insanoğlu çok kötü cok gaddar. sonra o hıçkıra hıçkıra aglayan 1.90 boyunda 45 yaşında 3 çocuk sahibi adam gözümün önüne geliyor ve insanlar için içim yanıyor. kendi icimde bile ikilemler yaşıyorum. o zaman ne diyebilirim ki? bat dünya bat!