karikatür

her çizgisinin altında bir anlam yatan mizahi resimdir.

karikatürün komikliğini çizgi ve espri belirler. iyi bir karikatürde ikisi de dengede olmalıdır. mesela ersin karabulut'un çizgisi iyiyken umut sarıkaya'nın esprileri daha güzeldir. buradan ersin ve umut abinin dandirikten, koftiden karikatürcü olduğu yargısı asla çıkmasın, ki zaten aralarında bulunmaktan gurur duyduğum pek çok kişi sandık içi ve işimdeyim gücümdeyim köşesinin müptelasıdır.

genellikle toplumun ileri gelenleri tüm çıplaklığıyla eliştirilemediği için halk mecburen devlet adamlarına duyduğu şikayeti mizahi bir dille anlatmaya çalışır. karikatürün çıkış noktası burasıdır.

yakın tarihimizdeki dergilerden örnek verecek olursak; leman' da bu eleştiri karşıt bir fikrin propagandasına kaçmaktadır ki bu yer yer o fikrin karşıtı okuyucuyu rahatsız eder. penguen'in ise esprileri havada kalmaktadır. mesela şu meşhur tayyipler alemi karikatürü, şimdi eğer birisinin ağzından hayvanla ilgili tabir-i caizse bir malzeme çıkmamışsa o kişiyi hayvan şekline sokmak espri niteliği taşımaz. bu işi alnının akıyla başarabilen bir topluluk varsa o da uykusuzdur. öyle başarılı kapaklar çizerler ki gerçekten kapak kelimsei o karikatürle anlam kazanır.