çağımızın en tehlikeli hastalığı

-yediği yemeği, sıçtığı boku, gezdiği yerleri vs. paylaşma, bakın benim ne kadar renkli hayatım var deme hastalığı. oysa biliyoruz ki bir ofiste hayatın çürüyor. kira geliriyle geçinenin senden daha renkli hayatı var.

-kendini bi bok zannetme hastalığı. ben en iyiyim, ben farklıyım triplerine girip kendini yüceltir, buna kendini de inandırırlar. oysa 100 sene sonra muhtemelen diğerleri gibi hatırlanmayacaksın. hatırlanmak için kendi yaşamından fedakarlık etmek lazım: büyük devlet adamları, sanatçılar, sporcular, düşünürler gibi. bunların da birçoğu 40-50 li yaşlarda ölürler. ama sen tatlı canına bir şey olmasın diye kendini herhangi bir tehlikeye atamadığından tekdüze hayatın olur. onlar 40 yıl yaşayıp yüzyıllarca isimlerini yaşatırlar sen 90 sene yaşayıp yok olursun.

-bir işe girip biraz para kazanınca kendini bi bok zannetme hastalığı. muzdarip olmayan yok herhalde. kazanırsın biraz, sonra kazandığın kadarını harcama hastalığına tutulursun, çünkü kendini bi bok zannetme hastalığından mütevellit her şeyin en iyisi ve en pahalısına layık olanın yalnız sen olduğunu düşünürsün. kazanılan x birim harcanılan x birim. böylece 65 yaşına kadar çalışmak zorunda kalırsın. biraz dikkatli ve tutumlu olsaydın belki 40-45 yaşlarında sıkıcı ofis ortamlarından kurtulup, erken bir emeklilik yaşayabilirdin. gitgide insanların tek övündükleri şeylerinin para olması ne acıdır.