promer

Her şey gitmez aslında, bir şeyin bitmediği gibi.
Bir şeylerin gittiği ama tek şeyin kaldığı gibi.

Oysa sevmek sevgiyi vermek değildi,almaktı.
Çivinin izin gibidir sevmek,sevgi gitmez ama seven gider,

çabalarsın o boşluğu elinde ki sevgiyle doldurmak için,
ama unutursun sevmek almaktı, olmayanı var edemezsin,

izi kalır ama o yoktur,onun varlığı boşluktur,
Acıda öyle işte,dokunup tutmaya yeltenirsin,

Ama öyle ya ne acı vardır ne acıyan bir yer,
Gözler hiç acımaz , oysa en çok o kanar,

Seveni gören de gözdür ,gönlü bilende,
Çünkü sevdiğini sevgiyle gören o dur.

Çünkü gördüğü kaybeden o dur,
Yokluğunu haber eden de o dur,