aşk yok

yağmurlu bir istanbul akşamında, kadıköy'den otobüse binip eve doğru Gidiyordum. otobüs tıklım tıklım. bir kıza ilişti gözüm. tahminimce lise 1 e gidiyor. ağlamakla ağlamamak arasında sıkışmış camdan dışarıyı seyrediyor. aklından neler geçiyor, neleri düşünüyor acaip merak ediyorum. bi an hareketlenmeye başladı. buğulanmış cama "aşk yok" yazıp kapıya yöneldi. belli ayrılmış ya da ayrılmak üzereydi.

ben de peşinden gidip; bu yollardan geçtiğimi, aynı duyguları yaşadığımı, bir gün kendinin de bunları gülümseyerek hatırlayıp yine kendine -deli kız- diyeceğini, kısaca teselli etmeyi istedim. yaşım gereği bunu yapamazdım. anlayacağını da pek sanmıyordum. Bazı şeyler ancak yaşanarak öğreniliyor. gerisi kuru gürültü.

yalandır. Aşk vardır ve en güzeli karşılık bulandır.